فرا رسیدن مراسم باستانی ، ایرانی و زیبای نوروز سال 2569 شاهنشاهی بر ایرانیان راستین و همه انسان های سرتاسر گیتی بجز انگلیسی های ریا کار و خوک صفت ، تازیان که آخوند های بی شرف ، همجنس باز ، نیرنگ باز و 100% غیر ایرانی که از نژاد پست و دارای تفاوت های بنیادی با نسل بشر انگلیسی ( آندلو ساکسون ) و تازیان بی فرهنگ و تمدن به میان آمده اند و ترک های بی شرف و فرهنگ و هویت فرخنده و پیروز باد.
نکته مهم: مبدا تقویم شاهنشاهی ایران که در این وبلاگ و وبلاگ ها و وبسایت های دیگر می بینید ، تاج گزاری کوروش بزرگ می باشد.
به مناسبت فرا رسیدن زمان برگزاری سنت زیبا و فرخنده نوروز نوشتار آگاهی دهنده ای را درباره ریشه بسیار کهن و اهمیت بسیار زیاد برگزاری جشن با شکوه نوروز در ایران باستان را آماده کردم تا پس از دیدن این نوشتار بیشتر به ریشه کهن و پیوند نا گسستنی سنت های کهن ، بی همتا و زیبای چهارشنبه سوری ، نوروز و سیزده بدر پی برده تا بیش از گزشته سرزمین آریایی و بدون شک برتر ( هر کسی میگوید همه انسانها با هم برابر هستند مثلا ایرانی ها با انگلیسی ها و تازیان یا ترک های بی شعور! چه با کینه و چه بدون کینه مزخرف میگوید ) خود یعنی ایران بی همتا و برتر را دوست داشته باشید و بپرستید.
نوروز یکی از کهن ترین جشنهای به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن میگیرند. زمان برگزاری نوروز ، آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب میشود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است. مجمع عمومی سازمان ملل در نشست ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) ۲۱ ماه مارس را به نام روز جهانی عید نوروز ، با ریشهٔ ایرانی به رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل ، نوروز ، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را جشن میگیرند توصیف شده است. پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث غیر ملموس جهانی ، به ثبت جهانی رسیده بود.
زمان نوروز: جشن نوروز از لحظه آغاز نخستین روز بهار آغاز میشود. در دانش ستارهشناسی ، اعتدال بهاری در نیمکره شمالی زمین به زمانی گفته میشود که خورشید از صفحه استوای زمین می گذرد و به سوی شمال آسمان میرود. این زمان ، در تقویم هجری خورشیدی با نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین برابر است. نوروز در تقویم میلادی با ۲۱ یا ۲۲ مارس مطابقت دارد. در کشورهايی مانند ایران و افغانستان که تقويم هجری شمسي به کار برده میشود ، نوروز ، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز ، تقويم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته میشود اما روز آغاز سال محسوب نمیشود.
واژه نوروز:
واژه نوروز یک اسم مرکب است که از ترکیب دو واژهٔ فارسی «نو» و «روز» به وجود آمده است. این نام در دو معنی بهکار میرود: ) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری و آغاز سال نو
2) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد» ایرانیان باستان از نوروز به عنوان ناوا سرِدا یعنی فرا رسیدن نوروز و بهار یاد میکردند. مردمان ایرانی آسیای میانه نیز در زمان سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی به معنای فرا رسیدن نوروز و بهار مینامیدند.
پیشینه نوروز:
ریشه و زمان پیدایش نوروز ، به درستی پیدا نیست. اما بر اساس شواهد موجود نوروز سنتی تماما ایرانی بوده که از هزاران سال پیش برگزار میشده و پیشینه ای دسته کم بیش از 3000 سال دارد. در برخی از متن های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی بزرگ و تاریخ طبری ، جمشید و در برخی دیگر از متن ها ، کیومرث پایه گذار نوروز معرفی شده است. پدید آوری نوروز در شاهنامه ، بدین گونه روایت شده است که جمشید در حال گذشتن از آذربایجان ، دستور داد تا در آنجا برای او تختی بگذارند و خودش با تاجی زرین بر روی تخت نشست. با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او ، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو نامیدند. همچنین در برخی از روایتها ، از زرتشت بنیان گذار نوروز شناخته شده است. اما در اوستا ( دست کم در گاتها ) نامی از نوروز برده نشده است.
نوروز در زمان سلسله هخامنشیان:
کوروش دوم ( کوروش بزرگ ) بنیان گذار هخامنشیان ، نوروز را در سال ۵۳۸ پیش از میلاد ، جشن ملی نامید. وی در این روز برنامه هایی برای ترفیع سربازان ، پاکسازی مکانهای همگانی و خانههای شخصی و بخشش محکومان اجرا مینمود. این آیینها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار میشده است. در زمان داریوش یکم ، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار میشد. البته در سنگ نوشتههای بهجا مانده از دوران هخامنشیان، به شکل مستقیم اشارهای به برگزاری نوروز نشده است. اما بررسی ها بر روی این سنگ نوشتهها نشان میدهد که مردم در دوران هخامنشیان بخوبی با جشنهای نوروز آشنا بودهاند ، و هخامنشیان نوروز را با شکوه و بزرگی جشن میگرفتهاند. شواهد نشان میدهد داریوش نخست هخامنشی ، به مناسبت نوروز در سال ۴۱۶ پیش از میلاد سکه ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده است.
در دوران هخامنشی ، جشن نوروز در بازهای زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار میشده است.
نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان: در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته میشد. در این دوران ، جشنهای فراوانی در یک سال برگزار میشد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بوده است. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان چند روز (دست کم شش روز) به درازا میکشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم میشد. نوروز کوچک یا نوروز عامه پنج روز بود و از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته میشد و روز ششم فروردین (خرداد روز) ، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا میشد. در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقهای از طبقات مردم ( دهقانان ، روحانیان ، سپاهیان ، پیشه وران و اشراف ) به دیدار شاه میآمدند و شاه به سخنان آنها گوش میداد و برای از بین بردن مشکلات آنها دستور میداد. در روز ششم ، شاه نیاز های قشر های گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز ، تنها نزدیکان شاه به خدمت وی میآمدند.
شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سالهای کبیسه رعایت نمیشده است. بنابراین نوروز هر چهار سال ، یک روز از زمان درست خود ( آغاز فروردین ) جا میماند و درنتیجه زمان نوروز در این دوران همواره یکی نبوده و در فصل های گوناگون سال جاری بوده است. اردشیر بابکان ، بنیان گذار سلسله ساسانیان ، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود ، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal شناخته شد. در دوران ساسانیان ، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار ، در دوازده ستون که از خشت خام برپا میکردند ، انواع حبوبات و غلات ( برنج ، گندم ، جو ، نخود ، ارزن ، و لوبیا ) را میکاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آنها را از میان نمیبردند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود ، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران همچنین متداول بود که در بامداد نوروز ، مردم به یکدیگر آب بپاشند. از زمان هرمز نخست مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند. همچنین از زمان هرمز دوم ، رسم دادن سکه در نوروز بهعنوان عیدی متداول شد.
نوروز پس از تحمیل شدن اسلام بر ایرانیان با زور شمشیر و سر نیزه:
از برگزاری آیینهای نوروز در زمان امویان نشانه ای در دست نیست و در زمان عباسیان نیز به نظر میرسد که خلفا گاهی برای پذیرش هدایای مردم ، از نوروز استقبال میکردهاند. با روی کار آمدن سلسله های سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد. در دوران سلجوقیان ، به دستور جلال الدین ملک شاه سلجوقی تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام نیشابوری برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه ، نوروز را در یکم بهار قرار دادند و جایگاه آن را برای همیشه در روز نخست بهار و بدون امکان جابجای مشخص نمودند. بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالی معروف شد ، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار ، مقرر شد که هر چهار سال یکبار ، تعداد روزهای سال را ( بهجای ۳۶۵ روز ) ، برابر با ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. بر اساس این کار ، میبایست پس از انجام این کار در ۷ دوره ، در دوره هشتم ، به جای سال چهارم ، بر سال پنجم یک روز بیفزایند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.
نگاره مراسم پیشکش هدایا به پادشاه ایران در تخت جمشید. بسیاری از پژوهشگران ، این مراسم را از سنت های نوروز میدانند.
نکته مهم: مبدا تقویم شاهنشاهی ایران که در این وبلاگ و وبلاگ ها و وبسایت های دیگر می بینید ، تاج گزاری کوروش بزرگ می باشد.
به مناسبت فرا رسیدن زمان برگزاری سنت زیبا و فرخنده نوروز نوشتار آگاهی دهنده ای را درباره ریشه بسیار کهن و اهمیت بسیار زیاد برگزاری جشن با شکوه نوروز در ایران باستان را آماده کردم تا پس از دیدن این نوشتار بیشتر به ریشه کهن و پیوند نا گسستنی سنت های کهن ، بی همتا و زیبای چهارشنبه سوری ، نوروز و سیزده بدر پی برده تا بیش از گزشته سرزمین آریایی و بدون شک برتر ( هر کسی میگوید همه انسانها با هم برابر هستند مثلا ایرانی ها با انگلیسی ها و تازیان یا ترک های بی شعور! چه با کینه و چه بدون کینه مزخرف میگوید ) خود یعنی ایران بی همتا و برتر را دوست داشته باشید و بپرستید.
نوروز یکی از کهن ترین جشنهای به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن میگیرند. زمان برگزاری نوروز ، آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب میشود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است. مجمع عمومی سازمان ملل در نشست ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) ۲۱ ماه مارس را به نام روز جهانی عید نوروز ، با ریشهٔ ایرانی به رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل ، نوروز ، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را جشن میگیرند توصیف شده است. پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث غیر ملموس جهانی ، به ثبت جهانی رسیده بود.
زمان نوروز: جشن نوروز از لحظه آغاز نخستین روز بهار آغاز میشود. در دانش ستارهشناسی ، اعتدال بهاری در نیمکره شمالی زمین به زمانی گفته میشود که خورشید از صفحه استوای زمین می گذرد و به سوی شمال آسمان میرود. این زمان ، در تقویم هجری خورشیدی با نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین برابر است. نوروز در تقویم میلادی با ۲۱ یا ۲۲ مارس مطابقت دارد. در کشورهايی مانند ایران و افغانستان که تقويم هجری شمسي به کار برده میشود ، نوروز ، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز ، تقويم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته میشود اما روز آغاز سال محسوب نمیشود.
واژه نوروز:
واژه نوروز یک اسم مرکب است که از ترکیب دو واژهٔ فارسی «نو» و «روز» به وجود آمده است. این نام در دو معنی بهکار میرود: ) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری و آغاز سال نو
2) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد» ایرانیان باستان از نوروز به عنوان ناوا سرِدا یعنی فرا رسیدن نوروز و بهار یاد میکردند. مردمان ایرانی آسیای میانه نیز در زمان سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی به معنای فرا رسیدن نوروز و بهار مینامیدند.
پیشینه نوروز:
ریشه و زمان پیدایش نوروز ، به درستی پیدا نیست. اما بر اساس شواهد موجود نوروز سنتی تماما ایرانی بوده که از هزاران سال پیش برگزار میشده و پیشینه ای دسته کم بیش از 3000 سال دارد. در برخی از متن های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی بزرگ و تاریخ طبری ، جمشید و در برخی دیگر از متن ها ، کیومرث پایه گذار نوروز معرفی شده است. پدید آوری نوروز در شاهنامه ، بدین گونه روایت شده است که جمشید در حال گذشتن از آذربایجان ، دستور داد تا در آنجا برای او تختی بگذارند و خودش با تاجی زرین بر روی تخت نشست. با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او ، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو نامیدند. همچنین در برخی از روایتها ، از زرتشت بنیان گذار نوروز شناخته شده است. اما در اوستا ( دست کم در گاتها ) نامی از نوروز برده نشده است.
نوروز در زمان سلسله هخامنشیان:
کوروش دوم ( کوروش بزرگ ) بنیان گذار هخامنشیان ، نوروز را در سال ۵۳۸ پیش از میلاد ، جشن ملی نامید. وی در این روز برنامه هایی برای ترفیع سربازان ، پاکسازی مکانهای همگانی و خانههای شخصی و بخشش محکومان اجرا مینمود. این آیینها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار میشده است. در زمان داریوش یکم ، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار میشد. البته در سنگ نوشتههای بهجا مانده از دوران هخامنشیان، به شکل مستقیم اشارهای به برگزاری نوروز نشده است. اما بررسی ها بر روی این سنگ نوشتهها نشان میدهد که مردم در دوران هخامنشیان بخوبی با جشنهای نوروز آشنا بودهاند ، و هخامنشیان نوروز را با شکوه و بزرگی جشن میگرفتهاند. شواهد نشان میدهد داریوش نخست هخامنشی ، به مناسبت نوروز در سال ۴۱۶ پیش از میلاد سکه ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده است.
در دوران هخامنشی ، جشن نوروز در بازهای زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار میشده است.
نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان: در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته میشد. در این دوران ، جشنهای فراوانی در یک سال برگزار میشد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بوده است. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان چند روز (دست کم شش روز) به درازا میکشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم میشد. نوروز کوچک یا نوروز عامه پنج روز بود و از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته میشد و روز ششم فروردین (خرداد روز) ، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا میشد. در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقهای از طبقات مردم ( دهقانان ، روحانیان ، سپاهیان ، پیشه وران و اشراف ) به دیدار شاه میآمدند و شاه به سخنان آنها گوش میداد و برای از بین بردن مشکلات آنها دستور میداد. در روز ششم ، شاه نیاز های قشر های گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز ، تنها نزدیکان شاه به خدمت وی میآمدند.
شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سالهای کبیسه رعایت نمیشده است. بنابراین نوروز هر چهار سال ، یک روز از زمان درست خود ( آغاز فروردین ) جا میماند و درنتیجه زمان نوروز در این دوران همواره یکی نبوده و در فصل های گوناگون سال جاری بوده است. اردشیر بابکان ، بنیان گذار سلسله ساسانیان ، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود ، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal شناخته شد. در دوران ساسانیان ، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار ، در دوازده ستون که از خشت خام برپا میکردند ، انواع حبوبات و غلات ( برنج ، گندم ، جو ، نخود ، ارزن ، و لوبیا ) را میکاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آنها را از میان نمیبردند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود ، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران همچنین متداول بود که در بامداد نوروز ، مردم به یکدیگر آب بپاشند. از زمان هرمز نخست مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند. همچنین از زمان هرمز دوم ، رسم دادن سکه در نوروز بهعنوان عیدی متداول شد.
نوروز پس از تحمیل شدن اسلام بر ایرانیان با زور شمشیر و سر نیزه:
از برگزاری آیینهای نوروز در زمان امویان نشانه ای در دست نیست و در زمان عباسیان نیز به نظر میرسد که خلفا گاهی برای پذیرش هدایای مردم ، از نوروز استقبال میکردهاند. با روی کار آمدن سلسله های سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد. در دوران سلجوقیان ، به دستور جلال الدین ملک شاه سلجوقی تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام نیشابوری برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه ، نوروز را در یکم بهار قرار دادند و جایگاه آن را برای همیشه در روز نخست بهار و بدون امکان جابجای مشخص نمودند. بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالی معروف شد ، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار ، مقرر شد که هر چهار سال یکبار ، تعداد روزهای سال را ( بهجای ۳۶۵ روز ) ، برابر با ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. بر اساس این کار ، میبایست پس از انجام این کار در ۷ دوره ، در دوره هشتم ، به جای سال چهارم ، بر سال پنجم یک روز بیفزایند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.
0 دیدگاه ها:
ارسال يک نظر